| “Een ervaring om nooit te vergeten!” |
 |
Pagina 1 van 3 U kan dit artikel ook afdrukken -om confortabeler te lezen- door op het icoontje naast te titel te klikken. 15 februari 2011 Liberia 9u30 Ik ben in Liberia om de laatste fase van ons schoolproject in Rock Hill te regelen. Vanuit België bracht ik ook een voorbeeld mee van een medische donatie die we zullen opsturen met onze volgende container richting Liberia. Terwijl we de officiële overhandiging doen van deze donatie in een kleine kliniek wordt Patty (de directeur van AoH) plots weggeroepen, we mogen niet mee naar binnen. Dus maar wat kleine spulletjes ronddelen aan de kindjes die daar in de wachtkamer zitten. Plots komt Patty naar buiten, duwt me een baby in de armen en zegt 'Kris, this one will not make it, try to stimulate it till we got to the hospital!'. We laten dus alles vallen springen in onze Jeep. De moeder komt ook in de Jeep met een klein bundeltje ... het bleek om een tweeling te gaan, net een uur oud, die te vroeg geboren is en piepklein. We haasten ons door het drukke verkeer naar het dichtste hospital. Ik vraag hun om de arco uit te zetten, de baby voelt heel koud aan en vecht om adem te halen. Ik blijf het kleine jongentje maar steeds toefluisteren dat hij het niet mag opgeven en probeer het steeds te prikkelen door zachtjes op zijn rugje te kloppen ... hij doet zo zijn best om te ademen ... ondertussen vraagt Patty me om ook eens naar de andere baby te kijken. Ondanks dat hij piepklein is heeft hij een goede kleur en lijkt het beter te doen dan zijn tweelingbroertje. We proberen wat gegevens uit de moeder te krijgen terwijl we in het drukke verkeer van Monrovia al toeterend met vier knipperlichten proberen vooruit te komen. Ze heeft de hele nacht gelopen om het hospital te bereiken, ze haalde het tot de kliniek (wat een kleine verpleegeenheid is met een paar bedden). De eerste baby was op dit moment reeds half geboren terwijl de moeder de laatste meters aflegt naar de kliniek... en nu amper één uur na de geboorte moet de moeder al hobbelend in een Jeep over het slechte wegdek mee met haar voor het leven strijdende babies ... ze kijkt uitdrukkingsloos ... er is geen tijd voor emoties, we moeten handelen.
|
